از تمام رمز و رازهای عشق

جز همین سه حرف

جز همین سه حرف ساده ی میان تهی

چیز دیگری سرم نمی شود

من سرم نمی شود

                    ولی........................

راستی

        دلم

                که می شود!

ای بخشنده ی بزرگ مهربان! مرا از گذشته ام رها کن .گذشته ام را بر من ببخش.

خدای من!شرایط را بهبود بخش .پاکیم را حفظ کن.

کمک کن تا من وهمه ی انسانها مسوولیت اعمال و گفتار و افکارمان را بپذیریم.

خدای من!گرچه گاهی از رفتار و قضاوت دیگران دلگیر می شوم

اما می دانم روح تو در من دمیده شده.

از تو می خواهم نورت را بر آ نانی که ادعای بندگی تو را دارند بتابانی..

تا شلید اندکی دلشان روشن شود.

با تومن همیشه سرافرازم.ای خالق اعجاز!آ رزوهایم را به دست تو می سپارم.

می دانم تو همیشه بهترین ها را برای من در نظر داری.

الهی!به من کمک کن تا بتوانم خود و دیگران را ببخشم و رها کنم.

حتی کسی را که در تلخترین لحظات تنهایم گذاشت.

 پروردگارا!تو حافظ آبروی من هستی کمک کن در سایه ی لطف تو آبرویم حفظ شود.

هر لحظه یادآورم باش تا آگاهانه رفتار کنم و حضور تو را لمس کنم.

خدایا!وقتی تو ناجی من هستی از که بترسم؟وقتی تو امین و رازدار من هستی از که بهراسم؟

؟تو پناهگاه من هستی به که پناه برم؟دلم را تقویت کن با تو آرامش در راه است.

کمک کن دوستان واقعیم را بشناسم!!و دشمنان دوست نما را نیز.

الهی!آنقدر مهر در وجودم فرار بده تا با تمام وجود برای دیگران دعا کنم .

در این لحظه برای تمام اطرافیانم دعا می کنم حتی کسی که زندگی مرا تاراج کرد

 و تویی که اعتماد مرا سوزاندی!!!

الهی !می دانم هر آنچه باید از جانب تو به من برسد

 در بهترین زمان و مکان نصیبم خواهد شد خود را

و فرجام آنانی را که مرابه ورطه ی بی اعتمادی کشاندند به تو می سپارم.

                             روحتان سبز

                                              دلتان آبی

                                                             قلبتان لبریز از عشق الهی

 به گوشه ای از احساسم پرتاب شوم.

این منصفانه نیست که باز هم همه ی رویاهایم را فوت کنم

 و مثل همیشه و هر روز و همیشه بپذیرم

 که هیچ چیز مال من نیست .پس سهم خیالاتم چه می شود؟؟

بر فرض که خیالات دروغ است!!

اما من که دروغ نیستم...

که خیالاتم میان این همه نابرابری محو می شود؟؟

این منصفانه نیست که او تکه ای از مرا هم در خود نکاود !!!

********************

اخرین غمنامه:

از دشمنان برند شكایت به دوستان

چون دوست دشمن است شكایت كجا بریم ؟

پی نوشت:

 ای خدای بزرگ به من کمک کن

 تا وقتی می خواهم درباره راه رفتن کسی

 قضاوت کنم،

 کمی با کفش های او راه بروم...

 بسیاری اوقات بوده که زمین خوردم ولی هیچ وقت زمین نموندم.

خیلی وقت ها خونه ای که با هزاران زحمت ساخته بودم

 فرو ریخته ولی دوباره اون رو ساختم .

خیلی وقت ها دلم شکسته ولی باز من اون رو دوباره جوش دادم .

خیلی وقت ها راه رو گم کردم

ولی بازهم دوباره اونو پیدا کردم .

خیلی وقت ها از رفتن مایوس شدم ولی دوباره به راه افتادم.

خیلی وقت ها کتاب زندگی رو به دور پرت کردم

 ولی دوباره اون رو از نو شروع کردم .

وقتی خوب فکر می کنم می بینم تمام زندگی یک معجزه است..

تمام زندگی من..غم ها وشادی هاش یک معجزه س

*******************************

پی نوشت:

نه اینکه الان همه چی کاملا روبراهه

نه اینکه شادی دیگه هیچ غمی نداره ..

نه اینکه دیگه شبا راحت میخوابه و روزا رو شاد شاد میگذرونه

نه!

اما با همه ی این حرفا آسمون دلم  آبیه آبیه...

چون دارم با همه ی وجود خدا رولمس می کنم.

                                 خداجونم این حال رو ازم نگیر

چه لطیف است حس آغازی دوباره،

 و چه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آغاز تنفس...

 و چه اندازه عجیب است ، روز ابتدای بودن!

 و چه اندازه شیرین است امروز...

چه تصادفی!شانزدهم مهر ماه همیشه روز تولد من است!!!

 و من همیشه شب تولدم خواب می بینم.

دیشب خواب غریبی دیدم. رودخانه ای یخ زده که

 پیش چشمانم تکه های عظیم یخی اش آب شدند

 و رودخانه..مواج وغرش کنان دوباره جاری شد...

 پی نوشت:

دقت کردین؟ روز تولدم رو اتفاقا روزجهانی کودک

 نامگذاری کردن(انگار می دونستن من هنوز با کودک جذاب

 و شیطون درونم زندگی میکنم)

از شما چه پنهون دیشب یه خواب عجیب دیگه هم دیدم

فقط لطفا نخندید(حداقل توی دلتون بخندید)

خواب یک قطار غمگین رومی دیدم که داشت گریه میکرد

منم هی نازش می کردم ومی بوسیدمش!!

(خداوکیلی خوابودارین؟هیچیم به آدمیزاد نرفته

همه روبرق میگیره منوقطار)

گاهی نفسم می گیرد و قلبم چنان به دیواره می کوبد

  که گویا عاشق است...

 گاهی دو بال می خواهم و گاهی یک خط شعر...

  و گاه یک عشق می خواهم!!

 گاهی سنگدل می شوم و ستیزه جو

 و گاهی دامنم مریم وار پناهی امن می شود...

 گاهی من عاشق می شوم

 و گاهی دلم از عاشق می گیرد

 گاهی به بوی نم بارانی دلخوشم

  و گاهی دنیا قفسی است برای من!!

 گاهی آسمان و زمین به نام من افراشته است.

 و گاهی به آرامی در جویی از فراموشی و تاریکی می خزم...

من تنها گاهی ......!!!

 یا گاهی........!!!

پی نوشت:

این نقطه چین آخر رو یه روزی که شاید خیلی دیر نیست

 پر کنم.

 می تونید هر چی دلتون میخواد فعلا بذارین

 به برنده جایزه هم خواهیم داد

پی نوشت بعد از پی نوشت:

انگار خدا جون پشت در بود که حرفاموشنید

 نه!نزدیکتر...

 این روزا اتفاقهای عجیب و قشنگی

 برام می افته که همه نشون از لطف عمیق خدا داره

 به قول دوستی که می گه:

 شادی نشونه ها داره پر رنگ تر میشه !دریاب

 خدا همین جاست کنارت

نه بازم نزدیکتر..

توی دلم ..توی خونم ..توی همه ی وجودم..

 دیروز نسیم مهربونم و

امروز سمیرای دوست داشتنی بود که برام پیک خدا شد

 سمیرا جونم ازت یکدنیا ممنونم..

از همه ی فرشته های مهربون زندگیم ممنونم..

 هنوز شوک زده هستم..با یکدنیا اشک شوق..

خدا جون دوستت دارررررررررررررررررررم ..

دختری در حالی که شب می خوابید از خدا خواست

فرشته مهربون رو به خواب او بیاره تا اون سؤالی

 از فرشته مهربون بپرسه.

ولی اون شب خواب ندید و این خواسته اش رو

 شب های دیگر هم تکرار کرد تا این که

 یک  شب فرشته مهربون

به خوابش اومدو با مهربونی ازش پرسید :

 دخترم سؤالت رو بپرس.

دختر پرسید : خدا چرا ما رو خلق کرده ؟

فرشته ی مهربون گفت : برای خودش و با روح خودش.

دختر پرسید : آسمون و زمین رو برای چی خلق کرد؟

فرشته ی مهربون گفت : فقط به خاطر تو .

دختر در خواب دست هاش رو باز کرد و گفت :

به خدا بگو من این قدر دوستش دارم ، یک عالمه .

فرشته ی مهربون ساعتی به بالا نگاه کرد و گفت :

خدا هم می گه من هم این قدر تو رو دوست دارم ،

بیشتر از تمام کائنات.

دختر صبح در حالی از خواب بر می خواست که

 احساس می کرد قوی ترین شخص دنیاست ،

                  چون اون خدا رو داشت ...

پی نوشت:

خداجون می بینم که چقدر هوامو داری

اگه گاهی شکایت میکنم به حساب نا شکری نذار

به حساب دلتنگیهای بی حدم بذار

دیگه دنبال رد پات نیستم چون منو در آغوش گرفتی...

با تمام وجود حست می کنم..

:

نسیم جونم :نمی شد اسمتو نیارم و بازم ازت تشکر نکنم

که تشکر با زبون قاصر اصلا جواب احساسمونمی ده!!

خدا پشت و پناهت باشه دخترآسمونی...

دل من هنوز هم تنهایی را حریف است

 آن هنگام كه غریبانه تنها نگاهت كردم

 و دیگر هیچ؛

روزها چرا اینقدردیرمی گذرند؟؟؟

برای همه ی امید هایم بی تابم!!

**************************

پی نوشت:

خیلی ها هستند که من بهشون مدیونم

خیلی از دوست داشتنی ترین ادمای عمرم

توی سخت ترین روزهاتنهام گذاشتن

بهشون مدیونم که باعث محکمتر شدنم شدن

وخیلی های دیگه که اومدن توی زندگیم

خواهرم نبودن..هم خونم نبودن

اماخواهری رو در حقم تموم کردن

ومن تا اخر عمر بهشون مدیونم

و تواز بهترین هاشون هستی

 ارزو می کنم!!

می دونی ؟ با توهستم نسیم سبز مهربونی..

با توکه قلبت قد یه دریاست ودنیات با دنیای ادمای امروز

فرق می کنه

 دنیای تودنیای فرشته هاست ...

خاطرت جمع عزیز

می بینی که زبانه گرفته است،اما چرا نزدیک نمی شوی؟

شاید می ترسی که بسوزی !

چطور زمانی که حرف از سوختن من بود

می گفتی حکمت است !!!

اما اکنون که زمان سوختن توست،پا پس کشیده ای ؟

دیدم رسم وفاداری را !!

دیدم که به چه راحتی سوختنم را دیدی و دم نزدی ،

دیدی که چه زیبا سوختم؟

          در آتشی که نه گلستان بود و نه سرد...

نوبت..نوبت سوختن توست

به تماشا می نشینم سوختنت را !!!

پی نوشت:

این جمله ی قشنگ رو بالاخره یک روز

  به یک نفر که ارزش محبت روبدونه

خواهم گفت:

باران باشد،

             تو باشی،

               یک خیابان بی انتها باشد ....

                        به دنیا می گویم .... خداحافظ !

بي ثمر بود دلم از سر جايش كندم

ديگرش هيچ ندانم كه كجا افكندم

اتشي بود كه در سينه ي من گر مي زد

شعله هايي كه شرر ريخت به هر آوندم

هر چه سر شاخه ي اميد مرا بود بسوخت

اينك آن هيزم تر سوخته را مانندم

تا كجا بار سيه روزي دل را بكشم

اين چه قلبي و چه عشقي كه منش پا بندم

اين همان حادثه تلخ كه من را بشكست

وين همان زهر هلاهل كه تو گفتي قندم

اين همان عقده ي شومي كه ز تن مي كنمش

وين همان مرده كه من بر كفنش مي خندم

دل اگر يار و مددكار تن و جانم نيست

من به روي همه دروازه ي دل مي بندم...

******************************

پی نوشت:چه درونم تنهاست!!!

رها بودم و در آسمان یک بعدی زندگی

در اوج

در پرواز

دنیا را رسم می کردم

در برگهای دفتر نقاشی کوچکم

آه!

دیروز چه شاد بودم ولی امروز من کبوتری شکسته بالم

وآسمان زیستن

سه بعدی و خاکستری

پاهای خسته ام از گذر زمان نالان و شاکی اند

از هر سنگی که زخمی شان می کند

 و از رسیدنشان باز می دارد.

*******************************

پی نوشت:

ساغر عزیزم: مثل همیشه فقط می تونم بگم ممنونم.

پرهام مهربون:کامنتهات شادم می کنه

 اما چه بلایی سر وبلاگت اومده پسر خوب؟؟؟؟برام بنویس

مینا و رعنای عزیزم :دوستتون دارم دوستای مهربون و همیشگی.

قحطی عجیبی ست،

                       نه تویی هست که بماند،

نه بارانی مانده که ببارد،

                      نه کلمه ای خیال دارد بیاید!

من و تو،

یک اتفاق دوریم،

           به گمانم هرگز رخ نمیدهیم!!

 وکس باور نمی دارد که من تنهاترین تنهای این تنها ترین شهرم

تنم بوی علفهای غروب جمعه را دارد

 دلم میخواهد از تنها ترین شهر خدا یک قصه بنویسم

 و یا یک تابلوی ساده که قسمت را در آن آبی کنم حرف دلم را سبز

 و این دنیای تنهایی بماند یادگار خستگیهایم

 و می دانم که هر چشمی نخواهد دید شهر رنگی من را

              چرا که شهر من یک شهر نقاشی است....

کوله بارت بربند!
شاید این چند سحر فرصت آخر باشد!
که به مقصد برسیم,
بشناسیم خدا..
و بفهمیم که یک عمر چه غافل بودیم..

می شود آسان رفت,
می شود کاری کرد که رضا باشد او..
ای سبکبال,
در این راه شگرف
در دعای سحرت,
در مناجات خدایی شدنت,
هرگز از یاد مبر...

شب هفت نازی عزیز و مهربونه

فرشته ای که تا اخرین لحظات امیدشو از دست نداد

دارم میرم بهشت زهرا

برای تسلای خاطر خودم !!!

یادش همیشه تو ذهن من و همه ی اونایی که می شناختنش می مونه.

ومن وقتی که از خواب بيدار ميشوم٬

 دوست دارم...اسمان را آبی

...زمين را سبز..

.گنجيشک ها را در حال اواز خواندن..

.و انسانها را.....

                                   "  عاشق ببينم"

پی نوشت:

یک کم دلتنگی که عیبی نداره!!

همش یک کوچولو .......دلتنگم

***************************

***************************

پیوست ساعت ۱۲:۳۰ :

                   نازی عزیزم  هم رفت...

می نویسم برای اکنون
                              بازش می کنم روبه آسمان

گنجشکها زمزمه اش می کنند
                                               وفردا...
بسته می شود
                          مثل امروز

واما چرا گنجشک ...
                       پرنده درصدای خوشش رنج ودردوماتم نیست

پرنده اهل شکوه واهل گلایه وغم نیست

وخوش به حال هوایش
                             وخوش به حال دلش
وخوش به حال پرنده
                               که مثل آدم نیست...

*******************************

پی نوشت:

۱.یه چیز دیگه تو ذهنم بود واسه نوشتن

اما نتیجه ش همین شد که گذاشتم!!

گاهی که خاطراتم رو مرور می کنم

 بی بهانه می بارم.

۲.امروز روزی به یاد ماندنی بود در صفحه ی خاطراتم:

خیسیه زمین دوست داشتنی زیر نم نم بارون

  و نسیم ملایمی که عطر بهارو

 با خودش برای دل من به ارمغان اورد ..

و یاد زیباییهای بکر و وحشی طبیعت رو برام زنده کرد..

"ازاد و رها ،سر بلند و مغرور ،زیبا و دوست داشتنی،متین و استوار!!"

من گریه نخواهم کرد من اشک نخواهم ریخت

من خسته نخواهم شد افسرده نخواهم شد

فریاد زنم فریاد:

من عشق نمی خواهم...

معشوق نمی خواهم…

می خندم و می رقصم

فریاد زنم فریاد:

اینگونه خزانم را در عشق نهان کردم

من درد جدا بودن بر گور عیان کردم

افسوس نخواهم خورد، افسانه نمی بافم

بر شانه هر بادی کاشانه نمی سازم

امروز چنان دیروز افسوس نخواهم خورد

من یاد گرفتم عشق، بیگانه نمیداند

لیکن به دل شادم سرمشق کنم امروز

دنیای خودم گرم است

           « من عشق نمی خواهم »

پی نوشت:

حالا برید بگید گربه (منظورم همون شادیه)دستش به گوشت نمی رسه!!!

۲.دلتنگم اما اسیر دلتنگی ؟؟نهههههههه

۳.چقدر دلم برای دوچرخه سواری توی پارک چیتگر تنگ شده

به وبلاگم گفتم میناجونم بشنوه

۴.ساغر جون هووووووووووووی :خیلی دوستت دارم.(وبلاگ نداری که بیام برات عشقولانه در وکنم

دوست خوبم مداد سپید

منو دعوت به یه بازی کرده ..اخ جون بازی

اولين و مهمترين قانون :بخند تا دنيا به روت بخنده

 وقتي ناراحتي نذار گريه تو كسي ببينه چون دشمنات شاد

و دوستات ناراحت مي شن.

 بازم خنده يادت نره.

 از اينكه دلي شكسته بشه بترس آه دلشكسته بدجور گريبان گيره.

 به ضعيفتر از خودت زور نگو (راست ميگي اون گردن كلفته رو بزن زمين)

 جواب بدي رو با خوبي بده..

(حالا اون هي محلت نمي ده تو هي چايي جلوش بذار

تا چشا ش درآد باور كن اين خودش يه جور جنگه .

اگه تجربه كرده باشين مي بينين چه لذتي داره

حتي اگه طرف به حساب ترس يا حماقت شما بگذاره.)

 اينكه توي خوشيها اطرافيان رو شريك شادمانيت كن

تا وقت غم به داد دلت برسن(كه مي رسن)

خنده.....یادت نره

اينكه تا يه حدي به ديگري محبت كن كه خودشو گم نكنه

 (آخه مورد خود گم كني هم زياد ديدم)

 اين قانون عمومي كه: واسه كسي بمير كه برات تب كنه.

 رو عيبها و نقطه ضعفهاي  ديگران سرپوش بذار تا خداعيب پوشت باشه

 (آخه خدا چنان آدمو غافلگير و رسوا مي كنه كه نگو..

عجب خداييه اين خدا؟؟)

 نيش باز يادت نره...

 لااقل روزي 1 ساعت الكي خوش باش..بخند برقص نذار غصه زمينگيرت كنه..

(واسه ديدن روزاي خوب بايد حالتم خوب باشه ديگه!!)

 گاهي وقتها هم كه دلت مي گيره برو يه جاي خلوت و از ته دل زار بزن..

(جاي خلوت نبود پتو رو بكش رو سرت و يه دل سير خودتو سبك كن

اينم باعث آرامشت ميشه..)

 بعدش بازم خنده يادت نره...

 اوني كه عقلت و دلت ميگه باش مهم نيست ديگران چه قضاوتي مي كنن

 (مگه اونا نونتو ميدن؟)

 هر جور دوست داري لباس بپوش با سليقه خودت حالا بذار همه بگن

 10 سال كمتر از سنت لباس مي پوشي .اما جلف نپوش ..

 روي محبت هيچ مردي حساب نكن چون سلام ...بی طمع نیست!!

 (با عرض معذرت از دوستان خوبم.استثنا همیشه وجود داره

لطفا به كسي بر نخوره اظهار نظر شخصيه..)

تا جايي كه مي توني به دوستان و اطرافيانت محبتتو ابراز كن.

دوستشون داشته باش و به صداقتشون شك نكن مگه خلافش ثابت بشه.

به قولي تو رفاقت ثابت قدم باش.

 اما اگه يكبار از يه سوراخ گزيده شدي دوباره امتحانش نكن .

 عهد و قولتو زير پا نگذار حتي اگه مي بيني منافع خودت

 در خطره خطر كن و پاي حرفت بايست..

 چقدر قانون شد واااااااااااي تازه يك عالمه شم ننوشتم.

نمي گم به همش عمل مي كنم .نه.. اما دلم مي خواد و سعي مي كنم.

ولي قانون خنديدن رو هيچوقت فراموش نمي كنم اين يك اصله برام ..

شمام امتحان كنيد ضرر كه نداره!!!

  دل نوشت:

 كاش مي تونستم نقابي رو كه ناجوانمردانه روي چهره ي خودت كشيدي

 پس بزنم و و چهره ي واقعيت رو ببينم.كاش مي تونستم

 ورقهاي سفيد ت رو با اميدها و تمناهاي خودم خط خطي كنم.

كاش مي تونستم جلوي يكه تازيها ت رو بگيرم و تو رو از اسب باد پات

 كه ناشيانه به افق هاي مبهم مي تازه پياده كنم.كنار خودم بنشونمت ..

برات حرف بزنم از دردهايي كه گوش زمان تحمل يك هزارم اون رو نداره.

اونوقت ازت مي خواستم كه بنويسي همه اون چيزايي كه

 چشماي تاريكم فرياد مي زنن.

تو رو وادار مي كردم سرمشق تمام نوشته هات

همه دوست داشتن باشه و اون رو هزاران بار ..

نه!به تعداد دم و بازدم هستي تكرار كني.

و اي كاش تو تو نبودي  ..

اما من خودمو همينطوري شاد و ساده دوست دارم ..

مامان ميگه خوبه كه هنوز اينقدر شادم و مثل بچه ها

 غصه ي دار و ندار اين دنيا رو نمي خورم..

از خدا ممنونم كه به جاي آدمايي كه در عين اينكه همه چيز دارن

 اما جاي لبخند روي لباشون هميشه خاليه من هميشه شادم و مي خندم..

به نظر خودم اين نعمت بزرگيه كه خداجون چون خيلي دوستم داشته

 بهم داده(آيكون يك آدم از خود راضي نداريم اينجا؟؟؟)

پی نوشت:

راستی یادم رفت بگم گل مینای نازم ورعنای عزیزم

 و ملیحه جون دندونه ی خودم و نسیم خیلی خیلی مهربونم و

ناتاشای شیطون و عزیزو

رو دعوت به این بازی می کنم.به امید اینکه یه روز

 با این جمع دوستان به اضافه چند نفری که وبلاگ ندارن 

 و هوارتا دوست جون خوبی که توی دنیا دارم

یه گل کوچیک توپ یا وسطی باحال بزنیم تو رگ

زندگی سخت ساده است

خطر کن

واد بازی شو

چه چیزی از دست میدهی؟

با دستهای تهی آمده ایم

و با دستهای تهی خواهیم رفت.

نه، چیزی نیست که از دست بدهیم.

فرصتی بسیار کوتاه به ما داده اند

تا سر زنده باشیم

تا تراته ای زیبا بخوانیم

وفرصت به پایان خواهد رسید.

آری اینگونه است که هر لحظه

مغتنم است.

وقتی که تنهای تنها می شوی وقتی که دوستانت

 آنها که نیازمند یاری شان هستی

درست در حساسترین نقطه رهایت میکنند

.وقتی در دست همانهایی که پشتوانه و

پشتگرمی محسوبشان میکردی خنجر می بینی

 وقتی زیر سنگی که به استواریش

سوگند میخوردی و تکیه گاهش می شمردی

ماری خفته می بینی که در تکان حادثه

از خواب جهیده است.

وقتی که هیچ تکیه گاهی برایت نمی ماند

 وهیچ دستی خالصانه به دوستی گشاده

نمی گردد یک ملجاء وامید و پناهگاه میماند

 که هیچ حادثه ای نمی تواند اورا ازتو بگیرد.

او حتی در مقابل بدیهای تو خوبی می آورد

 وبر روی زشتیهای تو پرده اغماض می افکند.

اگر بدانی که محبت واشتیاق او به تو چقدر است

 بند بند تنت از هم می گسلد.

حتما" دانسته ای که او کیست.

پس چرا در انتها به او برسی؟ ازاو آغاز کن.

*************************

پی نوشت:

سلاااااااااااااااااااااااااااااااااااام

من برگشتم

شاید این پست مناسبی نبود اما دلم نوشت من بی تقصیرم

سر فرصت میام به تک تک دوستای گلم

 که کامنتهای اشکار و پنهان گذاشتن جواب میدم.

پست بعدی هم متعلق به یکی از دوستان خوبمه که

منو دعوت به شرکت در  یک بازی کرده.

میرم اما زود زود بر می گردم .

دوستتون دارم

گاهي اوقات همه كودكيمو گم ميكنم و دلم تنگ ميشه براي خودم.

 گاهي اوقات دونه هايي كه مي كارم عمل نمي كنن

 و سر دو راهي منتظر موندن و دوباره كاشتن معطل مي مونم.

 گاهي اوقات توسط زندگي بلعيده ميشم

 و شك ميكنم كه ايا به اندا زه كافي قوي و جسور بودم ؟

 منصف بودم؟قانع بودم يا عاشق؟

 گاهي شك ميكنم  اتوبوسي كه سوار شدم

 منو به مقصد ميرسونه يا نه؟اما خوشحالم همسفراي خوبي دارم

 كه مطمئن به مقصد سفرن.

 دوستايي كه آزادگي رسيدن و جرأت ريسك كردن

 و رشد كردن و پرواز كردن رو در من تقويت ميكنن.

 كساني كه شعله اميد و تلاش رو در وجودم بر مي افروزند.

 كساني كه هر روز يه نقش تازه به زندگيم ميزنن

 و با رفتار و گفتار قشنگشون اونا رو رنگ آميزي ميكنن.

 كساني كه دوستي با اونها برام ارزشمنده

 چرا كه اگه گاهي خسته ميشم منو رها نمي كنن.

 قله رو نشونم ميدن و اميد ميدن ديگه راهي نمونده تا رسيدن.

 خدايا كمكم كن تا سپاسگزار و قدر دان همه اين نعمت ها باشم .

 لايق لحظه هايي كه به من ارزاني داشتي

 و لايق همسفراي مهربوني كه در مسير زندگي ام به من هديه كردي.

 *********************************

پی نوشت:

برای همه دوستان خوب و همراهم به سبک خودم،

هوااااااااااااااااااااااااارتا آرزوی خوب دارم همراه با سلامتی و..... 

 شادیییییییییییییییییییییی

سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت

بادت اندر شهریاری برقرار و بر دوام

سال خرم،فال نیکو،مال وافر،حال خوش

اصل ثابت،نسل باقی،تخت عالی،بخت رام

موقع تحویل سال،دعا واسه همدیگه یادمون نره.

عیدتون مبارکدوستتون دارم

                                  ( ارادتمند همگی:  شادی)

      یک پرتو مهر هم برای زندگی کافیست.

و یک لحظه حضور تو ....................................درحجم زندگی هم.

 پی نوشت:

بالاخره این طلسم لعنتی شکسته شد..

میگن تو کارای خدا حکمتیه

تو این ۶ ماه پر عذاب چه حکمتی بود نمی دونم؟!!!!

حالا منو تصور کنین

هم در حال اسباب کشی هم خونه تکونی شب عید

روی دور تند واسه جبران کمبود وقت

هفته ی دیگه اپ نوروزم رو میکنم و بعد با اجازه دوستای خوبم

میرم مشهد ..مشهد ..مشهد

 حالا که شمارش معکوسه قلبم میزنه 

چقدر دلتنگتم بابای مهربونم

این اواخر دیگر کوچه ها را اذیت نمی کنم

یک راست می روم بن بست تنهایی ام

نمی دانم برای چه صدایش بیرون نمی آید

هر چه می گویم ساکت است

فقط گوش می دهد ..

من نیز به پاس این سکوت

خاطره ام را چشم در چشم ، قصه وار برایش تعریف می کنم ..

روزی که دستت را به نشانه ی دوستی به سویم دراز کردی

در دل سپردن به تو تردید نکردم

تو را همنفس خطاب کردم

و با تو سرود زندگی خواندم ...

و زیر چتر نگاه تو پناه گرفتم

و چتر بهانه ای بود

بهانه ای برای ترسیم عشق

چگونه می توانم اینگونه آرام و صبور به انتظار بنشینم

وقتی نمی دانم

وقتی به راستی نمی دانم از پس کدامین روزانتظارم به سرخواهد آمد ...

نمی دانم

به راستی نمی دانم چه کسی بر پیشانی من

واژه ی گنگ و نامانوس انتظار را حک کرده است

که اینگونه باید تاوان این پیشانی نوشت شوم را پس دهم ..

شاید باید خاموش باشم و دم نزنم

قرار بود به زندگی ام رنگ سپید بزنی!

اما اکنون چشمانم جز سیاهی مقابل خود نمی بیند ..

جسارت دستانت کجاست که روز نخست با من از سپیدی سخن گفت..؟

جسارت دستانت کجاست که روز نخست به شب هایم نوید خورشید داد..؟

جسارت دستانت کجاست ؟؟؟

این سان که خودت را باخته ای ، زندگي مرا در هم ريخته و روح مرا ازرده اي

 هرگز نمی توانی شادی را برایم به ارمغان بیاوری ..

    به امید روزی که دلتنگ ترین دلتنگ عالم باشی..